Idę po torach. Pędzący towarowy do Katowic uderza prosto w skroń. A świat wiruje, upada i leży na wznak niepomny tego, iż czas nakazuje Mu pędzić do przodu na złamanie karku. Leży na wznak a ja razem z Nim i patrzymy w gwiazdy zamarzając. Patrzymy kontemplując, mędrkując, jak zwykle bez sensu, tak dla hecy, by się pytać, drażnić, przekomarzać. Pociąg pędzi, prosto na Nas. Światło coraz bliżej i bliżej. Tory się uginają, syczą jak węże. Trzeba iść...Iść dalej, gdzie oczy poniosą, tam gdzie diabeł mówi dobranoc a mleczna droga zlewa się z horyzontem. Wędrówka, droga...W milczeniu. I tylko ręce drżą, a usta sine wypluwają parę. Wyłączyli światło, ciszą. Mrok, ale jest zbyt zimno by spać, zbyt zimno by łowić sny. Wódka rozgrzewa, pulsuje w żyłach. Zmrużone oczy, lekki uśmiech...Tak lekki, że aż unosi. Światu mówię - rozluźnij się stary. I On słucha, aż nie do wiary, jak ten wędrowiec stał się ufny, ufny wobec mnie, wobec moich słów czy gestów. Ale i ja Mu wierzę, gdy mówił jaki jest zmęczony, w oczach Jego prawda pływała jak ryba w wodzie. Nie kłamał, chociaż tak to lubi...

      Idę po Waszych oddechach. Jesteście moim tlenem. Wasze zmartwienia i radości. Najprostsze banały. Krew, pot i łzy. Satysfakcje. Jestem tu dzięki Wam. Sprzężony z Wami, z Waszymi snami. Ze wszystkimi niepozałatwianymi sprawami...Urwana lekcja Muzyki. To ja jestem Muzyką. Wsparty liryką wciąż gram jak niezniszczalne stare radio. Czasem jednak milknę, zamyślam się a oczy błądzą po suficie, po marzeniach...Po Waszych oddechach i umęczonych twarzach.

      Jakaś cholerna, nienazwana radość czai się w zakamarkach zimowej nocy. Taka wolność, cudowna wolność. Nawet gdy umierasz, to się cieszysz, uśmiechasz. Ta noc jest Twoja, świat Ci ufa, Ty ufasz Jemu, kochacie się. I nikt nie gada męczących głupot, nie kaszle, nie chrząka. A i smród jakby mniejszy, głowa przewietrzona. Nogi kopią małe kamyczyki. I patrzysz przez mokre od łez oczy. Na wspaniałość tego wszystkiego, co najprostsze, tak oczywiste, że na co dzień niewidzialne. Patrzysz i nie wierzysz, nie możesz uwierzyć w Swoje szczęście. Nie możesz ogarnąć tego, że to szczęście było tuż obok, na wyciągniecie ręki, skryte w zimowym tchnieniu. Płatek śniegu na czubku nosa. Śmiech dziecka, sanek płozy, ślady odciśnięte w białym puchu.